25 Πέντε και πέντε.

Mε έχουν προσκαλέσει για ένα μπλογκόπαίχνιδο, η Fortounata, η venea εντάξει μην φωνάζετε κυρίες μου. Δεν πήρα αμέσως την πρόσκληση, τα παράπονά σας στον ταχυδρόμο που άργησε να μου την φέρει. Και από την My little prince Nikolas. Πως είπατε; Γιατί την πήρα αμέσως την πρόσκληση αυτή; Εμ, βλέπετε η "Πριγκηπομάνα" την έστειλε με courier, για να ξέρετε την επόμενη. Να αναφέρω λέει δέκα πράγματα που αγαπώ. Σημαντικά και ασήμαντα είπατε; Δεν πολυκατάλαβα, αλλά θα αναφέρω και από τα δυο είδη, από πέντε.  Εννοείτε  όποιος  θέλει  ακολουθεί  το  παιχνίδι.

5 Ποντιακό γράμμα

Καλέ μου γιε. Σου γράφω σιγά γιατί ξέρω πως δε μπορείς να διαβάσεις γρήγορα. Δε μένουμε εκεί που μέναμε παλιά. Ο μπαμπάς σου διάβασε στην εφημερίδα ότι τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται μέσα σε 20 χιλιόμετρα από το σπίτι και έτσι μετακομίσαμε. Δε μπορώ να σου στείλω τη διεύθυνση γιατί η τελευταία οικογένεια που έμενε εδώ πήρε μαζί της τα νούμερα για να μην αλλάξουν διεύθυνση. Το καινούριο σπίτι έχει και πλυντήριο. Την πρώτη μέρα έριξα τέσσερα πουκάμισα τράβηξα το χερούλι και δεν τα ξαναείδαμε από τότε. Έβρεξε δυο φορές την τελευταία εβδομάδα εδώ. Τρεις μέρες την πρώτη και τέσσερις τη δεύτερη.

12 Από χέρι σε χέρι...

Τ
ο βρήκα  στον marco

και με την σειρά μου το ποστάρω.


ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΑ.

ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΑΠΛΩΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ. ΑΥΤΗ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.

ΤΟ 93% ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ...

ΕΣΕΙΣ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟ 7% ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ

...ΑΦΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ...ΤΟΙΧΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ...ΜΕΡΑ!

συντάκτης Γιάννης Καλαμάτας

Να προσθέσω πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και όχι μόνο τα παιδιά ζητούν την αποδοχή και την κατανόησή μας. Γιατί όχι και τον σεβασμό μας.  Ας το θυμόμαστε αυτό την επόμενη φορά που με ευκολία θα παρκάρουμε στους ειδικούς χώρους που είναι προορισμένοι για να τους εξυπηρετούν. Ας το θυμηθούμε όταν η αγανάκτησή μας που δεν βρίσκουμε εύκολο πάρκινγκ μας κάνει να ανεβάζουμε τα αυτοκίνητά μας στα πεζοδρόμια ή όταν τους στερούμε την προτεραιότητα.

Οταν πρωτοταξίδεψα στο εξωτερικό μου έκανε τεράστια εντύπωση ο αριθμός των ατόμων με ειδικές ανάγκες που κυκλοφορούσαν παντού. Μου πήρε λίγο χρόνο μα κατάλαβα πως οι δικές τους κοινωνίες τους επέτρεπαν να κυκλοφορούν. Υπήρχε παντού πρόβλεψη για εκείνους.

Ο Γιάννης Καλαμίτσης είπε κάποτε πως πολιτισμός είναι να έχεις στο σπίτι σου τουαλέτα. Κουλτούρα όμως είναι να ξέρεις να τραβάς το καζανάκι.

Πολλές φορές μπερδεύω ποιός είναι άτομο με ειδική ανάγκη. Ο άνθρωπος στην αναπηρική καρέκλα ή ο άνθρωπος που δεν έχει καμιά αίσθηση κοινής λογικής;

15 Τρελοκομείο και πάσης Blogoσφαιρας

Είπαμε να κάνουμε μια μπλογκοσυνάντηση (mamoulimanouli με άφησες μόνο να τα κανονίζω αυτά)...:( Και το ραντεβού έχει κανονιστεί μεταξύ εμού, της Fouli, του bear  και του mahler. Δίνουμε ραντεβού να έρθουν να με πάρουν ο bear και η Φούλη. Φτάσανε αμέσως ρε σεις! Με αεροπλάνο λέω ήρθες; Βγαίνω έξω και βλέπω ένα cabrio Να περιμένει. Έλα λένε εμείς είμαστε. Άσε μου λέει η Φούλη  βγαίνοντας έξω για να μπώ στο αυτοκίνητο (δίπορτο βλέπετε) και πήγα και στο κομμωτήριο να φτιάξω τα μαλλιά μου. Και μου άνοιξε την οροφή και έχω γίνει χάλια. Τι να το κάνεις λέω  το κομμωτήριο, εσύ είσαι μια κούκλα. (Γυναικάρα είναι για την ακρίβεια). Αλλά πίσω λέω δεν κάθομαι. Και για να μην γίνουν πιο χάλια τα μαλλιά σου λέω, κάτσε πίσω να κάτσω εγώ μπροστά να σου κόβω τον αέρα. Ναι την έβαλα να κάτσει πίσω δεν με χώραγε ρε σεις πίσω μην βαράτε. Αμέσως να μου την πείτε...! Και όχι δεν είμαι χοντρός, (αμέσως πάλι να πείτε την κακία σας) Ψηλός είμαι. gaurako Που πάμε; Λέει ο bear. Η Φούλη θα μας πει λέω (όχι για να μην λέτε)...  Φούλη λέγε που θέλεις να πάμε; Ακόμα περιμένουμε να μας πει. Τέλος πάντων πάμε προς Παραλιακή; Ρωτάω τον bear Και μου κουνάει το κεφάλι λέγοντας ναι. Μετά λέει η Φούλη πάμε αν θέλετε στο μαγαζί που δουλεύει η κόρη μου. ΟΚ λέμε. Φτάνουμε Γλυφάδα καθόμαστε και πιάνουμε άκρη άκρη να βλέπουμε και θάλασσα. Η Φούλη παίρνει τηλέφωνο την κόρη της, να την ενημερώσει ότι θα έρθουμε εκεί μετά...

23 Παραλίγο κάρβουνο!

Εχουμε τηλεφωνηθεί με το κορίτσι. Αυτό το πσκ μου λέει θα έρθω σπίτι. Ωραία λέω και εγώ να έρθεις. Και ξεκινάει. Ο gaurakos Ετοιμάζει το σπίτι όλα στην εντέλεια! Και περιμένοντας κάτσε να φτιάξω  ένα καφεδάκι ζεστό να το έχω παρέα με το αμόρε. Βάζω το μπρίκι στο μάτι τις κουζίνας. Δεν περνάει ένα λεπτό, χτυπάει το κουδούνι. Κάνω την ανάλογη υποδοχή...και καθόμαστε στο σαλόνι. Τα λέμε κανένα δεκάλεπτο. Πάμε μου λέει να δω το Δια (ο σκύλος μου) Πάμε λέω. Πάμε στο δωμάτιο τον φέρνω μέσα .το φουκαρά τον είχα στο μπαλκονάκι  βλέπεις. Και καθόμαστε και οι τρεις παρέα. Μιλάμε παίζουμε με το Δια ο οποίος χαρές και πανηγύρια, η νεράιδα στα πόδια αγκαλιά. περνάει άλλο ένα δεκάλεπτο. Ώσπου κάποια στιγμή βλέπω μια λάμψη να βγαίνει από τη κουζίνα! Όχι δεν ήτανε η Λάμψη του Φώσκολου. Είχα βάλει να βράσει το νερό είπαμε να φτιάξω καφέ. Και με αυτά και με εκείνα ξεχάστηκα και αυτό έκαιγε! Πώς ήρθε η φωτιά; Γιατί φωτιά είχε φουντώσει! Στο πίσω μέρος από το μπρίκι υπήρχε ένα κατσαρολάκι με λάδι, το οποίο το έχω μετατρέψει...σε φριτέζα. Και αντί να καίει το μάτι που ήτανε το μπρίκι... έκαιγε αυτό που ήτανε το λάδι πάνω!